சோழர் காலத்தில், அரசவை விவாதங்களில் கடையெழு வள்ளலாகக் கருதப்பட்ட ஓட்டக்கடத்தியார், மூவேந்தர் அரசர்களுடன் நிகழ்த்திய அறிவுசார் மோதல்களில் தம் சமயத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது, கேட்போரின் அறிவுக்கு ஏற்ப வாதங்களை அமைத்தார். பாண்டிய மன்னரான பெருங்குட்டிச்சோழன், பல்லவ நாட்டிற்குத் தூது அனுப்பியபோது, அந்தந்தப் பகுதிகளின் அரசியல் சூழலுக்கு ஏற்றவாறு சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசியதைக் காணலாம். இதுவே, குறள் 714-இல் சொல்லப்பட்டுள்ள அவையஞ்சாமை என்ற கருத்தியலின் வெளிப்பாடாக அமைந்தது.